Ne yapacağımı bilemiyorum bazen... İyi olmadığını, kafana takılanların, canını sıkanların olduğunu hissediyorum. Ama nasıl değiştireceğimi bilemiyorum bu durumu. Sen hiç üzülme istiyorum, sen hep mutlu ol, gözlerin hep parlasın. Elimden bir şey gelmiyor, üzülüyorum. O his, sesinin kötü gelmesi karnımı ağrıtıyor, çaresiz hissediyorum kendimi. Seni mutlu etmek istiyorum, ne yapsam az geliyor senin için. Seni neşelendirmek için ne yapabilirim bilmiyorum. Bazen bana da olur dalar giderim içime, hiç neden yokken bir huzursuzluk kaplar içimi. Ama aynı şey sana olduğunda elim ayağım birbirine dolanıyor, ne yapsam etsem de seni daha iyi hissettirsem diye düşünüyorum. Ben senin en ufak şeye üzülmene bile dayanamıyorum. Hep yanında olmak istiyorum, elini tutmak, gözlerine bakmak... Her gün birlikte değildik ama o perşembe günleri seni orada beni beklerken görmenin öyle güzeldi ki heyecanı. Şimdiyse o kadar zor geliyor ki senden bu kadar uzak olmak. Alışmam lazım ama pek yapabildiğim söylenemez. Her gün biraz daha zor geliyor. Her şeyin hemen olmasını istiyorum, hemen geçsin zaman, hemen gelsin sevgilim, hemen bitsin bu ayrılık... Ama ne yazık ki zamanı hızlandıramıyorum. Bazen çok kötü hissediyorum kendimi, bunu sana yansıtmışım gibi geliyor sonra kızıyorum kendime. Sen ordasın, sana moral vermem gerekirken napıyorum diye. Bir sürü şey geçiyor aklımdan. Bir sürü şey yapmak istiyorum senin için, seni mutlu etmek için. Ben seni çok seviyorum aşkım. Öyle değerlisin ki benim için. Ömrümün sonuna kadar senin yanında olabilmek en büyük dileğim...